تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و شصت و هفتم :
با خشم نگاهش کردم و بدون این که اشک چشمانش ذرهای از نفرت صدایم کم کند افزودم:
- نه بهخاطر خودم، بهخاطر پدرومادر متین. و نازنین... خدا به سر شاهده که حتی اگه آسمون به زمین بیاد، حتی اگه کمند خودم و تموم عزیزهام رو تیکه تیکه کنه، قرار نیست تو جاش رو بگیری؛ چون اون علت تنفر من نسبت به تو نیست، خودتی!
محکم رهایش کردم و قدمی به عقب پرت شد. شانههایش افتاده و بیدفاع بود.
- حالا

لطفا صبر کنید...

اسرا
0بیچاره دانیارکه هیچوقت نسبت به احساس کمتداعتمادنداره🙏⚘